About me…

Drie jaar geleden startte ik deze blog vooral om mijn vele restaurantbezoeken in op te slaan. Maar, zoals trends veranderen heeft ook Foodies First een (kleine) gedaantewissel ondergaan.

Ik ga nog steeds evenveel op restaurant, en ik kook ook nog altijd even graag en gevarieerd, maar de blogs die ik wil schrijven evolueren meer en meer naar gewoon weetjes (over eten en drinken) i.p.v. louter restaurant- en kookboekenreviews. Ik moet ook toegeven dat ik de laatste tijd vaak vergeet om foto’s te maken vóór ik begin te eten, en voor een foodblog is het redelijk cruciaal om een vol bord te kunnen posten…

Laat één ding duidelijk zijn, ik ben géén diëtiste en ik heb niet één of ander diploma voedingsleer op zak. Daar ben ik in zekere zin blij om, omdat ik hierdoor ook niets verkeerd heb aangeleerd en zo blijf openstaan voor de nieuwste ontwikkelingen en wetenschappelijke doorbraken op vlak van voeding en lichaam. Want laat ons eerlijk zijn, de klassieke voedingsdeskundigen zitten toch wel een beetje vastgeroest in hun (zeer verouderde) denkwijze…

Ik heb jarenlang met mijn gewicht gesukkeld. Niet dat ik ooit obees ben geweest, maar ik heb wel “aanleg” om snel te verzwaren. Je kon mij het best omschrijven als mollig. Ik heb dan ook, net als veel mensen, de nodige ervaring met diëtisten. Telkens opnieuw kreeg ik van hen hetzelfde advies en bijna identiek eetschema voorgeschoteld om gewicht te verliezen; namelijk een dieet gebaseerd op het tellen van calorieën, alle vet vermijden en dus ook alle ‘goede’ producten vervangen door de light-variant. En niet te vergeten, alle calorieën die je te veel eet op een dag, moet je er natuurlijk weer af sporten! Wat mij altijd bij zal blijven, is de bijna kinderlijke tekening van een bord eten die ze mij keer op keer toonden, waarop mooi stond aangeduid hoe je dat moet vullen: 1/2e groenten, 1/4e proteïnen en 1/4e koolhydraten. Ik hoef je niet te vertellen dat het enige dat lichter werd mijn portefeuille was en dat ik enkel gefrustreerder werd.

Mijn strijd met de weegschaal
Ik heb in mijn leven al héél veel diëten uitgeprobeerd. Van sapkuren tot enkel babyvoeding eten, alleen maar blauwe voedingswaren binnenspelen of eten volgens je bloedgroep, … Name it and I did it. 🙂 Niet alleen verloor ik er geen kilo’s mee, maar bovenop een slecht humeur van niet of slecht te eten, kampte ik ook nog eens met een opgeblazen gevoel, had ik vaak last van spastische darmen en zakte mijn energiepeil onder nul.

En eigenlijk had ik 16 jaar geleden al the key to success gevonden! 😀 Toen in 2003, het South Beach-dieet uitkwam van Arthur Agatston, was ik er natuurlijk als de kippen bij om het uit te proberen. (Voor wie South Beach niet kent, het is een dieet dat -kort door de bocht- voorschrijft dat er enkel goede koolhydraten en vetten gegeten mogen worden.) Echter, ik woonde toen nog bij mijn ouders, en zij beslisten dan ook welk eten er thuis op tafel kwam. Ik had natuurlijk wel enige zeggenschap, maar Mr. Agatston had volgens mijn mama toch nogal verregaand en vooral ongezond voedingsadvies. Ik herinner mij bijvoorbeeld dat in fase 1 er geen fruit mocht gegeten worden, maar wel onbeperkt eieren. Daar ging ze van steigeren! 🙂 “Geen fruit? Fruit is net het gezondste dat er is! Onbeperkt eieren? En wat met je cholesterol? Iedereen weet toch dat je maximum drie eieren per week mag eten!” Uiteindelijk ben ik toen gestopt met het dieet, belande het boek ergens in een doos en zou ik er jaren niet meer naar omkijken.

Het einde van de tunnel
Toen ik, ongeveer 5 jaar geleden, een triest dieptepunt bereikte op vlak van mijn gewicht, wist ik dat ik iets radicaal moest veranderen aan de manier waarop ik at. (Voor alle duidelijkheid, mijn BMI op dat moment was ongeveer 26, dus het is niet zo dat mijn gezondheid in gevaar was, maar ik voelde mij slechter dan ooit.)
Toeval wil dat ik net in die periode een kennis tegenkwam die spectaculair vermagerd was met een proteïnedieet. Dat moest ik ook volgen! Ik heb naar een verdeler gezocht van dat specifiek proteïnedieet en ben ermee aan de slag gegaan. Hip hoi, ook voor mij bleek het een succesverhaal te zijn, want ik viel al snel 14 kilo af! Ik besefte gelukkig wel dat vanaf het moment dat ik terug in mijn oude voedingspatroon zou vallen, de kilo’s er in no time weer zouden aanvliegen.

Het is toen, op dat moment gebeurd, dat ik mij ben beginnen 42d8be764ea49ab45b3a69ea4a429902verdiepen in het thema: wat doet voeding met je hersenen en welk effect heeft het op je lichaam? Ik ben boeken beginnen verslinden, en nog steeds volg ik graag alle nieuwe ontdekkingen, trends en internationale wetenschappelijke studies over voeding en de mens.

Ik ben na het proteïnedieet anders beginnen eten; veel gevarieerder, geen bewerkte voeding meer, alle light-producten de vuilbak in gekieperd, meer vet,… Ik heb geen calorie meer geteld sinds dan en ik voel mij beter dan ooit! Geen opgeblazen gevoel of spastische darmen meer en super veel energie! En het wonderlijkste van al? Het blijkt helemaal geen moeite om op gewicht te blijven als je op deze manier eet!

Maar de eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik af en toe wel eens “herval” in oude gewoontes. De eerste maanden, en zelfs jaren, is het makkelijk om nee te zeggen tegen (wit) brood, witte rijst of pasta, en om een extra portie sla of groenten te vragen in plaats van frietjes of aardappelen… Maar plots merk je dat je op een goeie dag op restaurant toch een broodje aan het beboteren bent terwijl je wacht op je voorgerecht, of je begint met een frietje te stelen bij je tafelgenoot om uiteindelijk heel zijn mandje leeg te eten. Het kan natuurlijk geen kwaad om dat één of twee keer te doen, maar hspaghettimeteret mag niet opnieuw een routine worden. Want wat ik ondertussen wel heb geleerd, is dat koolhydraten een zeer verslavend effect op mij hebben. Ik kan heel moeilijk eenmalig zondigen om daarna weer de gezonde toer op te gaan.  Eet ik één keer pasta, dan heb ik de volgende dag alweer zin in een bord. (En dan heb ik het niet over zo’n belachelijk kleine portie spaghetti die je eerst in zo’n speciale meter afmeet, nee, ik wil minstens een half pak!)

De juiste balans vinden is dus soms moeilijk voor mij. Ik blijf nu eenmaal een bourgondiër en levensgenieter pur sang. Maar gelukkig weet ik nu tenminste wat ik “fout” heb gedaan, als de weegschaal een kilo of twee meer aanduidt en weet ik hoe ik die extra kilo’s er snel weer af moet krijgen.

Scientia potentia est, kennis is macht. Dus, onder het motto “beter weten is beter eten”, wil ik hier van tijd tot tijd wist-je-datjes delen die ik zelf graag vroeger had geweten of (voor mij) nieuwigheden posten die ik interessant vind. Ik hoop dat ik op die manier jou ook een beetje kan helpen de beste keuzes te maken op vlak van voeding.

xoxo1

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s